غزل ۲۶۸ - چه پرسی ام که به جانت هوای ما چه کند

چه پرسی ام که به جانت هوای ما چه کند
در آن چمن که گل آتش بود، صبا چه کند ۱

تبسم تو که ناسور را دهد مرهم
به سینه نیش زند، نیش غمزه را چه کند ۲

هزار گونه مراد محال می طلبی
تو خود بگو که اجابت به این دعا چه کند ۳

مجو سعادت طالع، دمی، که فرصت نیست
چو سر بریده شود، سایهٔ هما چه کند ۴

بگو وفا نکند دوست با منش، عرفی
نمی شود به وفا آشنا، وفا چه کند ۵