غزل ۱۷۱۵ - هر که بمیرد شود دشمن او دوستکام

هر کِه بمیرد شود دشمن او دوستکام
دشمَنَم از مرگِ من کور شود، وَالسَّلام ۱

آن شِکَرستان مرا می‌کَشَد اَنْدَر شِکَر
ای که چُنین مرگ را جان و دلِ من غُلام ۲

در غَلَط اَفکَنده است، نام و نشانْ خَلْق را
عُمرِ شِکَربَسته را، مرگ نهادند نام ۳

از جِهَتِ این رسول گفت که اَلْفَقْرُ کَنْز
فقر کُند نامِ گنج، تا غَلَط اُفْتند عام ۴

وَحی در ایشان بُوَد، گنجْ به ویران بُوَد
تا که زَرِ پُخته را، رَهْ نَبَرد هیچ خام ۵

گفتم ای جان بِبین، زینِ دِلَم سُست تَنگ
گفت که زین پس زِ جَهلْ وامَکَش از پَس لِگام ۶

تا که سَرانجامِ تو گردد بر کامِ تو
توسَنِ خَنگِ فَلَک باشد زیرِ تو رام ۷

گَر تو بدانی که مرگ، دارد صد باغ و بَرگ
هست حَیاتِ اَبَد، جویی‌اَش از جانْ مُدام ۸

خامُش کُن، لَب بِبَند، بی‌دَهَنی خایْ قَند
نیست شو از خود که تا هست شوی زو تمام ۹