غزل ۱۵۴۱ - فسون عیش‌، کدورت‌زدای ما نشود

فسون عیش‌، کدورت‌زدای ما نشود
نفس به خانهٔ آیینه‌ها، هوا نشود ۱

قسم به دام محبت ‌که از خم زلفت
دل شکستهٔ ما چون شکن جدا نشود ۲

خروش هر دو جهان گرد سرمه بیخته‌ای‌ست
تغافل تو مگر همّت‌آزما نشود ۳

گشاد دل نتوان خواستن ز قطع امید
به ناخنی که بریدند عقده وا نشود ۴

چنان به فقر ز دام تعلق آزادیم
که عرض جوهر ما نقش بوربا نشود ۵

چه ممکن است رود داغ بندگی ز جبین
زمین فلک شود وآدمی خدا نشود ۶

تقدس تو همان بی‌غبار پیدایی‌ست
گل بهار تو را رنگ رونما نشود ۷

به ذوق گوشهٔ چشمی‌ست سرمه‌سایی شوق
غبار ما چه خیال است توتیا نشود ۸

چو سبحه آنقدرم کوته است تار امید
که صد گره اگرش واکنی رسا نشود ۹

به غیر سرکشی از ابلهان مجو بیدل
که نخل این چمن از بی‌بری دوتا نشود ۱۰