هوش مصنوعی: این شعر عرفانی و عاشقانه از بیدل دهلوی، با استفاده از تصاویر طبیعت مانند گل، لاله، آینه و آتش، به بیان مفاهیم عمیقی مانند عشق، گذر زمان، ناپایداری دنیا و جستجوی معنویت می‌پردازد. شاعر با زبانی نمادین از رنج‌های عشق، فرصت‌های از دست رفته و حقیقت وجودی انسان سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر، نیازمند درک و تجربه‌ای است که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود. همچنین استفاده از نمادها و استعاره‌های پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوان‌تر دشوار باشد.

غزل ۱۶۴۲ - کو رنگ‌، چه بو؟ جلوهٔ یارست ببینید

کو رنگ‌، چه بو؟ جلوهٔ یارست ببینید
گل نیست همان لاله‌عذارست ببینید ۱

زبن برگ ‌گلی چند که آیینهٔ رنگند
آن دست‌ که بیرون نگارست ببینید ۲

آفاق به عرض اثر خویش اسیرست
صیّاد همین گرد شکارست ببینید ۳

بر صفحهٔ آتش‌زدهٔ عمر منازبد
فرصت چقدر سبحه‌ شمارست ببینید ۴

این دشت که جولانگه صد رنگ تمناست
ای آبله‌پایان همه خارست ببینید ۵

خونگرمی عشق آینه‌پرداز ‌بهارست
کو غنچه چه‌گل‌بوس و کنارست ببینید ۶

یک سجده نپیمود طلب بی‌عرق شرم
پیشانی ما آبله‌دارست ببینید ۷

آن رنگ کز اندیشه برون است خیالش
دیگر نتوان دید بهارست ببینید ۸

عمری‌ست تماشاکدهٔ شوخی نازیم
آیینهٔ ما با که دچارست ببینید ۹

بیدل ز نفس آینه‌ام یأس خروش است
کای دیده‌وران این چه غبارست ببینید ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۳۴۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۶۴۱ - دل خلوت اندیشهٔ یار است ببینید
گوهر بعدی:غزل ۱۶۴۳ - چینی هوسان عبرت مستور ببینید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.