غزل ۱۹۳۵ - ای جوش بهارت چمن‌آرای تغافل

ای جوش بهارت چمن‌آرای تغافل
چون چشم تو سر تا قدمت جای تغافل ۱

عمریست‌ که آوارهٔ امید نگاهیم
ازگوشهٔ چشم تو به صحرای تغافل ۲

از شور دل خسته چه مینا که نچیده‌ست
ابروی تو بر طاق معلای تغافل ۳

ازنقطهٔ‌خالی‌که‌برآن‌گوشهٔ‌ابروست‌
مهری زده‌ای بر لب گویای تغافل ۴

سربازی عشاق به بزم تو تماشاست
هرچند نباشد به میان پای تغافل ۵

کو هوش ادا فهمی نازی که توان خواند
سطر نگه از صفحهٔ سیمای تغافل ۶

هرچند نگاه تو حیات دو جهان است
من‌کشتهٔ تمکینم و رسوای تغافل ۷

فریاد که از لعل تو حرفی نشنیدیم
موجی نزد این گوهر دریای تغافل ۸

دلها به تپش خون شد و ناز تو همان است
مپسند به این حوصله مینای تغافل ۹

از حسن در این بزم امید نگهی نیست
ای آینه خون شو به تماشای تغافل ۱۰

بیدل نکشیدیم زکس جام مدارا
مردیم به مخموری صهبای تغافل ۱۱