غزل ۱۹۵۱ - به هر زمین که خبر گیری از سواد عدم

به هر زمین که خبر گیری از سواد عدم
فتاده نامهٔ ما سر به مُهر نقش قدم ۱

ز اهل دل به جز آثار انس هیچ مخواه
رمیده‌گیر رمیدن ز آهوان حرم ۲

به خوان عهد و وفا خلق خاک می‌لیسند
نماند نام نمک بسکه شد غذای قسم ۳

علم به عرصهٔ پستی شکست شهرت جاه
دمید سلسلهٔ موی چینی از پرچم ۴

سخن اگر گهر است انفعال گویایی‌ست
خموش باش که آب گهر نگردد کم ۵

خیال خلد تو زاهد طویله آرایی‌ست
خری رهاکن اگر بایدت شدن آدم ۶

بسا گزند که تریاق در بغل دارد
زبان سنگ تری خشکیش بود مرهم ۷

مزاج خودشکن آزار کس نمی‌خواهد
کم است ریزش خون تیغ را ز ریزش دم ۸

غبار حاجت ما طرف دامنی نگرفت
یقین شد اینکه بلند است آستان‌کرم ۹

خجالت است خرابات فرصت هستی
قدح زنید حریفان همین به جبههٔ نم ۱۰

به خط جادهٔ پرگار رفته‌ایم همه
چو سبحه پیش و پس اینجا گذشته است ز هم ۱۱

به یاد وصل‌که لبریز حسرتی بیدل
که از نم مژه‌ات ناله می‌چکد چو قلم ۱۲