غزل ۲۱۰۳ - شباب رفت و من از یأس مبتلا ماندم

شباب رفت و من از یأس مبتلا ماندم
به دام حلقهٔ مار از قد دو تا ماندم ۱

گذشت یار و من از هر چه بود واماندم
پی‌اش نرفتم و از خویش هم جدا ماندم ۲

دلیل عجز همین خیر و باد طاقت داشت
رفیق آبله پایان نقش پا ماندم ۳

نبست محملم امداد همنوایی کس
ز بار دل به ته ‌کوه چون صدا ماندم ۴

هزار قافله بار امید داشت‌ خیال
عیان نشد که ‌گذشتم ز خویش یا ماندم ۵

جبین شام اجابت نمی به رشحه نداد
قدح پرست هوا چون ‌کف دعا ماندم ۶

به وسع دامن همت ‌کسی چه ناز کند
جهان غنی شد و من همچنان گدا ماندم ۷

گذشت خلقی ازین دشت بی‌نیاز امید
من از فسانهٔ کوثر به کربلا ماندم ۸

ز خوان بی‌نمک آرزو درین محفل
به غیر عشوه چه خوردم‌ کز اشتها ماندم ۹

چو شبنم آینه‌ام یک عرق جلا نگرفت
به طاق پردهٔ ناموسی هوا ماندم ۱۰

شکست بال ز آوارگی پناهم بود
نفس به موج ‌گهر دادم از شنا ماندم ۱۱

تمیز هستی از اندیشهٔ خودم واداشت
گرفتم آینه و محو آن لقا ماندم ۱۲

ز هیچ قافله‌گردم سری برون نکشید
به حیرتم من بی‌ دست و پا کجا ماندم ۱۳

به دست سوده مگرکار خود تمام‌کنم
که رفت نوبت و بیرون آسیا ماندم ۱۴

تو گرم باش به شبگیر وهم و ظن بیدل
که من چو شمع ز خود رفته رفته واماندم ۱۵