هوش مصنوعی: شاعر در این متن از دردها، ناامیدی‌ها و انتظاراتش می‌گوید. او با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند آه، سایه، غبار و اشک، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. متن پر از اندوه و حسرت است و شاعر به‌صورت مکرر از نوشتن به عنوان وسیله‌ای برای ابراز دردهایش استفاده می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

غزل ۲۲۰۳ - ز چاک سینه آهی می‌نو‌بسم

ز چاک سینه آهی می‌نو‌بسم
کتانم حرف ماهی می‌نویسم ۱

محبت نامه پردازست امروز
شرار برگ کاهی می‌نویسم ۲

سرا پا دردم از مطلب مپرسید
به مکتوب آه آهی می‌نویسم ۳

به رنگ سایه مشق دیگرم نیست
همین روز سیاهی می‌نویسم ۴

غبار انتظار کیست اشکم
که هر سطری به راهی می‌نویسم ۵

سواد نقطهٔ موهوم روشن
به تحقیق اشتباهی می‌نویسم ۶

رسایی نیست سطر رشتهٔ عجز
ز بس خاکم‌ گیاهی می‌نویسم ۷

گناه دیگر اظهار تحیر
اگر عذر گناهی می‌نویسم ۸

نیاز آیینهٔ اسرار نازست
شکستم کجکلاهی می‌نویسم ۹

هجوم لغزش هوشست خط نیست
به رغم جاده راهی می‌نویسم ۱۰

دو عالم نسخهٔ حیرت سوادست
به هر صورت نگاهی می‌نویسم ۱۱

ز دل نقش امیدی جلوگر نیست
بر این آیینه آهی می‌نویسم ۱۲

چو صبحم صفحه بی‌نقشست بیدل
شکست رنگ‌ گاهی می‌نویسم ۱۳
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۳
کانال گوهرین در ایتا
۴۴۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۲۰۲ - چه‌سان با دوست درد و داغ چندین ساله بنویسم
گوهر بعدی:غزل ۲۲۰۴ - جنون ذره‌ام در ساز وحشت سخت قلاشم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.