غزل ۲۲۳۱ - از شوق تو ای شمع طرب بعد هلاکم

از شوق تو ای شمع طرب بعد هلاکم
جوشد پر پروانه ز هر ذرهٔ خاکم ۱

بیتابی من عرض نسب‌نامهٔ مستی است
چون موج می از سلسلهٔ ریشهٔ تاکم ۲

دود نفس سوخته‌ام طرهٔ یار است
کآن را نبود شانه به جز سینهٔ چاکم ۳

تهمت‌کش آلایش هستی نتوان شد
چون عکس ز تردامنی آینه پاکم ۴

آهم‌، شررم‌، اشکم و داغم‌، چه توان کرد
چون شمع درین بزم به صد رنگ هلاکم ۵

ای همت عالی‌نظران دست نگاهی
تا چند برد پستی طالع به مغاکم ۶

گردم چمن رنگ نبالد چه خیال است
عمری‌ست که در راه تمنای تو خاکم ۷

چون غنچه ز شوق من دیوانه مپرسید
گل نیز گریبان شده از حسرت چاکم ۸

خاشاک به ساحل رسد از دست رد موج
از تیغ اجل نیست درین معرکه باکم ۹

از بال هما کیست‌ کشد ننگ سعادت
بیدل ز سر ما نشود سایهٔ ما کم ۱۰