غزل ۲۲۹۵ - تا چند ز غفلت طرب اندیش نشینم

تا چند ز غفلت طرب اندیش نشینم
کو درد که لختی به دل ریش نشینم ۱

یک چشم زدن الفت اشک و مژه‌ کم نیست
ظلمست درین غمکده زین بیش نشینم ۲

در آتش امید سپندم منشانید
ناجسته ز خود چند به تشویش نشینم ۳

گردون دو نفس نقش حصیرم نپسندید
تا پهلوی آسایش درویش نشینم ۴

آب‌ گهرم چند درین‌ کینه پرستان
ممنون دم تیغ و سر نیش نشینم ۵

از نقش قدم سرکشی ناز نشاید
تا محو شدن به‌ که ادب‌ کیش نشینم ۶

بر دامن پاک تو غبارم من بیدل
مگذار که دیگر به سر خویش نشینم ۷