هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از بیدل دهلوی، به موضوع سجده و عبادت به عنوان راهی برای رسیدن به حقیقت و رهایی از غرور و خودبینی می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌های عمیق، سجده را نماد فروتنی، عشق و اخلاص در برابر خداوند می‌داند و بر اهمیت آن در زندگی تأکید می‌کند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده در این شعر، درک آن را برای مخاطبان جوان‌تر دشوار می‌کند. همچنین، برخی از مضامین مانند غرور، عشق الهی و رسیدن به حقیقت، نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی بیشتری دارد.

غزل ۲۶۴۰ - گر به‌گردون می‌کشی‌ گردن و گر در سجده‌ای

گر به‌گردون می‌کشی‌ گردن و گر در سجده‌ای
از تو تا گل کرده است الله‌اکبر سجده‌ای ۱

خم چرا باید شدن باری اگر بر دوش نیست
زندگی دارد بلایی کاین قدر در سجده‌ای ۲

هرزه بر خود چیده‌ای ای محو اسباب غرور
یکسر مو گر ز و هم آیی فروتر سجده‌ای ۳

همچو اشکم مایل آن آستان اما چه سود
عشق می‌گوید ادب کن جبههٔ تر سجده‌ای ۴

بر در دل چون نفس بوسی نشست ای نفس داغ
زحمت این آستانی بسکه لنگر سجده‌ای ۵

هر طرف لبیک و ناقوس از تو بیتاب خروش
ای‌گزند کعبه و دیر از چه نشتر سجده‌ای ۶

جرات پرواز خاکت را به‌گردون برده‌است
ورنه هرگه می‌کشی سر در ته پر سجده‌ای ۷

سرکشی چون شمع‌، شبگیر غروری بیش نیست
می‌رسی تا صبحدم جایی که یکسر سجده‌ای ۸

گر خم اندیشه‌ات بیدل گریبانی کند
می‌شود روشن ‌که خود محرابی و در سجده‌ای ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۴۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۶۳۹ - کیسه پرداز خیال شادی و غم رفته‌ای
گوهر بعدی:غزل ۲۶۴۱ - گر همه رفتی چو ماه از چرخ برتر سجده‌ای
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.