غزل ۲۷۰۳ - بیحاصلی‌ام بست به‌ گردن خم پیری

بیحاصلی‌ام بست به‌ گردن خم پیری
چون بید ز سر تا قدمم عالم پیری ۱

در عالم فرصت چقدر قافیه تنگ است
مو،‌ رست سیه‌، پیش‌تر از ماتم پیری ۲

تا پنبه نهد کس به سر داغ جوانی
کافور ندارد اثر مرهم پیری ۳

موقوف فراموشی ایام شبابست
خلدی اگر ایجاد کند عالم پیری ۴

هیهات به این حلقه در دل نگشودند
رفتند جوانان همه نامحرم پیری ۵

آزادگی آن نیست ‌که از مرگ هراسد
بر سرو نبسته‌ست خمیدن غم پیری ۶

دل خورد فشاری‌ که ز هم ریخت نگینش
زبن بیش چه تنگی دمد از حاتم پیری ۷

تأثیر نفس سوخت به سامان فسردن
رو آتش یاقوت فروز از دم پیری ۸

انگشت‌نمای عدم از موی سپیدم
کردند چو صبحم علم از پرچم پیری ۹

چون موی سپیدی زند از لاف حیا کن
هشدار که زال است همان رستم پیری ۱۰

بیدل تو جوانی به تک و تاز قدم زن
من سایهٔ دیوار خودم از خم پیری ۱۱