غزل ۳۸۶ - کی دل به جهان بنگرد و ناز و نعیمش

کی دل به جهان بنگرد و ناز و نعیمش
چون آتش دل برنفروزد ز نسیمنش ۱

آن غمزه که از یاد شهیدان طرب افزاست
بالله که به یک ناله توان کرد رحیمش ۲

در محفل آن در ننشینم که ز حشمت
از شاهی کونین کند عار ندیمش ۳

ممنونم از آن غمزه که از کام دل من
شیرینی امید برد تلخی بیمش ۴

دل زایر دیریست که هنگام زیارت
جبریل وضو کرده درآید به حریمش ۵

ما لالهٔ آن باغ و بهاریم که در صبح
بر باد رود شبنم شادی ز نسیمش ۶

آن دل که در او شعله زند مهر جمالش
در سایهٔ طوبی تو آسیب جحیمش ۷

عرفی کند اندیشهٔ درمان غم دل
عاشق نه چنین است، بخوانید حکیمش ۸