غزل ۳۹۷ - دوش در صومعه آمد صنم باده فروش

دوش در صومعه آمد صنم باده فروش
جام می در کف و زنار حمایل بر دوش ۱

همه سرمایهٔ سودای دل خام طمع
همه نقصان متاع من اسلام فروش ۲

غمزه اش گرم عنان گشته که بگریز، مَایست
عشوه اش طنزکنان گفته بیندیش، مکوش ۳

غمزهٔ شوخ در انداخته با نرگس مست
موجهٔ طعنه برانگیخته از چشمهٔ نوش ۴

گفت ای عهد شکن صومعه به بود ز دیر
نغمهٔ عود کمی داشت ازین ذکر و خروش ۵

توبه از باده و بربستن چشم از رخ من
ترک زنار و برافکندن سجاده به دوش ۶

ننگ بادت که نه ایمانت حلال است و نه کفر
شرم بادت که نه مستیت به ذوق است و نه هوش ۷

جز دل سوخته را، صوفی افسرده، دل است
در خم طرهٔ ما باز فشاندی از جوش ۸

باز از توبه شکن، عهد ز ما، خود نه رواست
هان بگیر این قدح، ای توبه شکن، زود بنوش ۹

توبهٔ اول اگر زود شکستی رستی
ور نه خود ریشه دواند به دل بیهده کوش ۱۰

بگرفتم ز وی آن جام که نوشم بادا
بگشودم لب خاموش و دل پند نیوش ۱۱

من صنم گوی و مریدان همه در هایاهای
من قدح نوش و مغان نغمه زن نوشانوش ۱۲

بعد از آن بر سر صلح آمده رفتیم به دیر
خنده بر زمرهٔ اسلام زنان جوشاجوش ۱۳

عرفی این قصهٔ ز خلوت نبری در بازار
هان مبادا شنود محتسب شهر، خموش ۱۴