غزل ۳۹۸ - تا کی از گریه توان منع دو چشم تر خویش

تا کی از گریه توان منع دو چشم تر خویش
بعد از این ما و خجالت به نصیحت گر خویش ۱

شود از گرمی داغ جگرم، خاکستر
گر شب هجر ز الماس کنم بستر خویش ۲

بر زلیخا، به ره عشق، همین طعنه بس است
که فسرده است لب طفل ملامت گر خویش ۳

عشق در پیرهن یوسف کنعانم سوخت
زان به یعقوب دهم سرمه ز خاکستر خویش ۴

بس که پروانه بود شعله طلب نزدیک است
که شود آتش و خود شعله زند در پر خویش ۵

بعد مردن ببر ای باد به جایی خاکم
که فشانند مصیبت زدگان بر سر خویش ۶

عرفی از ناصح اگر منفعلم باری شکر
که خجل نیستم از روی غم دلبر خویش ۷