غزل ۴۹۹ - ساغر ز دست مردم آزاده چون کشیم

ساغر ز دست مردم آزاده چون کشیم
لبریز گشته ایم ز خون، باده چون کشیم ۱

ما روی گرم را، دل و جان وقف کرده ایم
این تحفه پیش ابروی نکشاده چون کشیم ۲

دل را نداده اند و عنانش به دست اوست
ما از کفش عنان دلِ داده چون کشیم ۳

ما را بود معامله با عالم قدیم
منت از این جهان عدم زاده چون کشیم ۴

ما مرد دستگیر کسی نیستیم، لیک
دامن ز دست مردم آزاده چون کشیم ۵

منزل دراز و طبع جوانمرد و وقت کم
دست از میان دشمن استاده چون کشیم ۶

دل را عنان گرفته صنم می کشد به دیر
او را به وعظ بر سر سجاده چون کشیم ۷

بر دست پیر منت سجاده لازم است
این نقش بر جبین دل ساده چون کشیم ۸

عرفی بهشت نسیه و بزم وصال نقد
دست از عنان دولت آزاده چون کشیم ۹