غزل ۱۹۷۷ - در ستایش‌‌های شمس الدین نباشم مفتتن

در ستایش‌‌های شَمسُ الدّین نباشم مُفْتَتَن
تا تو گویی کین غَرَض نَفیِ من است از لا و لَن ۱

چون که هست او کُلِّ کُلّ، صافیِّ صافیِّ کَمال
وَصْفِ او چون نوبَهار و وَصْفِ اَجْزا یاسَمَن ۲

هر یکی نوعی گُلیّ و هر یکی نوعی ثَمَر
او چو سَرمَجموعِ باغ و جانِ جانِ صد چَمَن ۳

چون سُتودی باغ را، پس جُمله را بِسْتوده‌یی
چون سُتودی حَقّ را، داخل شود نَقْشِ وَثَن ۴

وَرْ وَثَن را مَدْح گویی، نیست داخلْ حُسنِ حَق
گرچه هم می‌بازگردد آن به خالقْ فَاعْلَمَنْ ۵

لیک باقی وَصْف‌ها بِسْتوده باشی جُزوْ در
شَمسِ حَقّ و دین چو دریا، کِی شود داخلْ به دَن؟ ۶

حَق‌ هَمی‌گوید مَنَم، هُش دار ای کوتَهْ نَظَر
شَمسِ حَقّ و دین بَهانه ست، اَنْدَرین بَرداشتن ۷

هرچه تو با فَخْرِ تبریز آوَری،‌ بی‌خُردگی
آن به عینِ ذاتِ منْ تو کرده‌یی، ای مُمْتَحَن ۸