غزل ۲۱۹ - نوش بادا مرا شراب الست

نوش بادا مرا شراب الست
که از آن باده گشته ام سرمست ۱

در دلم عشق و در نظر ساقی
در سرم ذوق و جام می بر دست ۲

پرده از دل گشود شاهد غیب
دل ما را به زلف خود دربست ۳

جان به جانان ما وصالی یافت
قطرهٔ ما به بحر ما پیوست ۴

گر تو را عقل هست ما را نیست
ور تو را عشق نیست ما را هست ۵

ای که پرسی دوای درد از ما
دردمندیم و این دوا دردست ۶

بشنو از سید این روایت عشق
تا کی آخر سخن ز عاقلی ویست ۷