غزل ۲۹۲ - دل به دست آر که آئینهٔ حضرت آنست

دل به دست آر که آئینهٔ حضرت آنست
مظهر بندگی حضرت عزت آنست ۱

عاشقی سوختهٔ بی سر و پا را مطلب
دست او گیر کلید در جنت آنست ۲

خوشتر از گوشهٔ میخانه دگر خلوت نیست
خلوتی گر طلبی گوشهٔ خلوت آنست ۳

مبتلا از در او باز نگردد به بلا
دوری از درگه او غایت رحمت آنست ۴

خوش بود همت عالی که خدا می جوید
همت از اهل دلان جوی که همت آنست ۵

چه کنی خانقه کون رها کن شیخی
بندهٔ خدمت او باش که خدمت آنست ۶

نعمت دنیی و عقبی به عزیزان بگذار
نعمت الله طلب ای دوست که نعمت آنست ۷