غزل ۵۰۷ - گر آتش آه ما درافتد

گر آتش آه ما درافتد
صد شاه به یک نفس برافتد ۱

دستی چه بود هزاردستان
گر دست زنیم بر سر افتد ۲

افتاد به خاک و بر نخیزد
آن کو به دعای ما درافتد ۳

در دامن ما کسی که زد دست
هستیم یقین که کمتر افتد ۴

دجال اگر به خر نشیند
آید روزی که از خر افتد ۵

وان کس که به صدق درنیامد
در خانهٔ فقر بر در افتد ۶

هر کس که رسد به نعمت الله
بر درگه او چو قنبر افتد ۷