غزل ۱۰۱۷ - چه خوش باشد گرت باشد فراغت از همه عالم

چه خوش باشد گرت باشد فراغت از همه عالم
فراغت خوش بود جانا اگر چه باشد آن یک دم ۱

اگر همدم همی خواهی چو ما با جام همدم شو
و گر محرم همی جوئی مجو جز خویش را محرم ۲

خراباتست و ما سرمست و ساقی جام می بر دست
بیا و نوش کن جامی که خوش وقتی شوی در دم ۳

خیال نقش روی او و نور دیدهٔ ما بین
که سرمستانه در خلوت نشسته هر دو خوش با هم ۴

دوای دردمندان است و درد عشق او
خبر از ما کسی دارد که نوشد می ز جام جم ۵

شراب شوق می نوشم سخن از عشق می گویم
رایة الله فی عینی و عینی عینه فافهم ۶

برو ای عقل سرگردان که من مستم تو مخموری
حریف نعمت اللهم فراغت دارم از عالم ۷