غزل ۱۰۷۴ - رفتم به در خانه میخانه نشستم

رفتم به در خانه میخانه نشستم
آن توبهٔ سنگین به یکی جرعه شکستم ۱

گر عاقل مخمور مرا خواند به مجنون
منعش مکن ای عاشق سرمست که هستم ۲

در هر دو جهان غیر یکی را چو ندیدم
شک نیست که هم غیر یکی را نپرستم ۳

سرمست شرابم نه که امروز چنینم
از روز ازل تا به ابد عاشق و مستم ۴

در خواب گرفتم سر دستی که چه گویم
خوش نقش خیالیست که افتاد به دستم ۵

گفتند که در کوی خرابات حضوریست
برخاستم و رفتم و آنجا بنشستم ۶

سید کرمی کرد و مرا خواند به بنده
من هم کمر خدمت او چست ببستم ۷