هوش مصنوعی:
این متن عرفانی و شاعرانه بیانگر احساس نزدیکی به خداوند و بینیازی از دنیای مادی است. شاعر از وصل به معشوق الهی سخن میگوید و خود را زندهٔ جاوید و روشنبین میداند. او از امکانات دنیوی گذر کرده و به کلیت رسیده است. همچنین، اشارهای به مستی عرفانی و پذیرش آن دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، اشارههای غیرمستقیم به مستی و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۰۹۷ - میخانه سبیل ماست مخمور کجا باشیم
میخانه سبیل ماست مخمور کجا باشیم
نزدیک خداوندیم ما دور کجا باشیم ۱
از دولت وصل او ما سلطنتی داریم
از حضرت آن سلطان مهجور کجا باشیم ۲
تا ناظر او گشتیم منظور همه خلقیم
خود بی نظر لطفش منظور کجا باشیم ۳
از نور جمال او روشن شده چشم ما
با چشم چنین روشن ما کور کجا باشیم ۴
عرش است مقام ما در فرش کجا گنجیم
ما زنده جاویدیم در گور کجا باشیم ۵
از علت امکانی دل صحبت کلی یافت
چون اوست طبیب ما رنجور کجا باشیم ۶
آن سید سرمستان ساقی حریفان است
گر باده همی نوشیم معذور کجا باشیم ۷
نزدیک خداوندیم ما دور کجا باشیم ۱
از دولت وصل او ما سلطنتی داریم
از حضرت آن سلطان مهجور کجا باشیم ۲
تا ناظر او گشتیم منظور همه خلقیم
خود بی نظر لطفش منظور کجا باشیم ۳
از نور جمال او روشن شده چشم ما
با چشم چنین روشن ما کور کجا باشیم ۴
عرش است مقام ما در فرش کجا گنجیم
ما زنده جاویدیم در گور کجا باشیم ۵
از علت امکانی دل صحبت کلی یافت
چون اوست طبیب ما رنجور کجا باشیم ۶
آن سید سرمستان ساقی حریفان است
گر باده همی نوشیم معذور کجا باشیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۹۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۰۹۶ - منم که عاشق دیدار یار خود باشم
گوهر بعدی:غزل ۱۰۹۸ - ما اگر شاه اگر گدا باشیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
