غزل ۱۲۲۲ - هر زمان حسنی به هر دم می نماید نور چشم

هر زمان حسنی به هر دم می نماید نور چشم
هر دمی بر ما دری دیگر گشاید نور چشم ۱

ما خیال عارضش بر آب دیده بسته ایم
لاجرم لحظه به لحظه می فزاید نور چشم ۲

دوش می گفتم خیالش را که از چشمم مرو
ترک مردم هم به کلی می نشاید نور چشم ۳

گر نباشد عشق او در جان نگیرد جان قرار
ور نبیند نور روی او نیابد نور چشم ۴

توتیائی چشم ما از خاک راهش ساخته
تا غبار دیدهٔ ما را زداید نور چشم ۵

بر سواد دیده هر نقشی که می بندد خیال
در نظر نقش خیال او نماید نور چشم ۶

نور چشم نعمت الله گر شود روشن از او
پیش مردم در همه جا بر سر آید نور چشم ۷