هوش مصنوعی:
متن بالا یک شعر عرفانی است که به جستجوی حقیقت و یافتن خداوند در درون خود و جهان اطراف تاکید میکند. شاعر از مخاطب میخواهد که به جای جستجوی بیرونی، به درون خود بنگرد و نور الهی را در وجود خویش و جهان ببیند. همچنین، از مفاهیمی مانند رندی و خرابات مغان نیز استفاده شده که نشاندهنده سبک زندگی آزاد و عارفانه است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، برخی از اصطلاحات مانند 'خرابات مغان' و 'رندانه رو' ممکن است نیاز به توضیح داشته باشند که برای مخاطبان با سن بالاتر مناسبتر است.
غزل ۱۳۱۴ - خوش در آ در بحر ما ما را بجو
خوش در آ در بحر ما ما را بجو
چو چه می جوئی بیا دریا بجو ۱
در وجود خویشتن سیری بکن
حضرت یکتای بی همتا بجو ۲
هر چه می بینی به نور او نگر
نور او در دیدهٔ بینا بجو ۳
قاب قوسین از میانه طرح کن
منصب عالی او ادنی بجو ۴
درخرابات مغان رندانه رو
سید سرمست ما آنجا بجو ۵
چو چه می جوئی بیا دریا بجو ۱
در وجود خویشتن سیری بکن
حضرت یکتای بی همتا بجو ۲
هر چه می بینی به نور او نگر
نور او در دیدهٔ بینا بجو ۳
قاب قوسین از میانه طرح کن
منصب عالی او ادنی بجو ۴
درخرابات مغان رندانه رو
سید سرمست ما آنجا بجو ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۴۰۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۳۱۳ - جو چه می خواهی بیا دریا بجو
گوهر بعدی:غزل ۱۳۱۵ - تشنهٔ آب حیات از ما بجو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.