غزل ۱۳۵۰ - عالم منور است به نور حضور او

عالم منور است به نور حضور او
خوش روشن است دیدهٔ مردم به نور او ۱

جام جهان نماست که داریم در نظر
در وی چو بنگریم نماید ظهور او ۲

ما و شرابخانه و رندان باده نوش
زاهد به فکر جنت رضوان و حور او ۳

عشق آتش خوشی است که عود دلم بسوخت
خوشبو شود دماغ جهان از بخور او ۴

مغرور بود عقل ولی عشق چون رسید
مسکین زبون بماند نماند آن غرور او ۵

هرکس که دل به غیر دلارام می دهد
آن از کمال نیست بود آن قصور او ۶

سلطان به ملک و لشکر اگر شاد شد چه شد
سهل است نزد سید رندان سرور او ۷