غزل ۱۳۸۵ - خوش نقش خیالی است که بستیم به دیده

خوش نقش خیالی است که بستیم به دیده
در دیدهٔ سرمست نظر کن که پدیده ۱

مستانه دو بیتی ز سر ذوق بگفتم
خود خوشتر از این قول که گفته که شنیده ۲

تا ظن نبری گفتهٔ من شعر فلان است
الهام الهی است که از غیب رسیده ۳

میخانهٔ ما وقف و سبیل است به رندان
جام می ما بر همه میخانه گزیده ۴

رندی که در این کوی مغان خوش به کمال است
از قصهٔ بیگانه و از خویش رهیده ۵

جان در تن ما عشق نهاده به امانت
گر می‌طلبد هان بسپاریم به دیده ۶

خوش باشد اگر عمر عزیز به سر آری
در بندگی سید و اخلاق حمیده ۷