غزل ۱۴۹۹ - درویش فقیریم و نخواهیم امیری

درویش فقیریم و نخواهیم امیری
والله که به شاهی نفروشیم فقیری ۱

گر مختصری در نظرت خورد نماید
آن شخص بزرگیست مبینش به حقیری ۲

پیریم ولی عاشق آن یار جوانیم
یا رب برسان یار جوان را تو به پیری ۳

گر یوسف مصری به اسیریش ببردند
این یوسف من برد مرا هم به اسیری ۴

مستانه سخن می رود ای زاهد مخمور
شاید که بر این گفتهٔ ما نکته نگیری ۵

از مرگ میندیش اگر کشتهٔ عشقی
جاوید بمانی اگر از خویش بمیری ۶

آزاد بود هر که بود بندهٔ سید
از بندگی اوست مرا حکم امیری ۷