غزل ۲۱۹۷ - ای خراب اسرارم از اسرار تو، اسرار تو

ای خَرابْ اسرارم از اسرارِ تو، اسرارِ تو
نَقْش‌‌‌هایی دیدم از گُلْزارِ تو، گُلْزارِ تو ۱

کُشتهٔ عشقِ تواَم، وَرزان تو مُنْکِر شَوی
خَطّ‌‌‌هایی دارم از اِقْرارِ تو، اِقْرارِ تو ۲

می‌گُدازم، می‌گُدازم هر زمانْ همچون شِکَر
از شِکَرها رُسته از گفتارِ تو، گفتارِ تو ۳

شبْ همه خَلْقان بِخُفته، چَشمِ من بیدار و باز
هَمچو بَخت و طالِعِ بیدارِ تو، بیدارِ تو ۴

چند گویی مَر مرا کَزْ کار چون کاهِل شُدی؟
راست گویی ای صَنَم از کارِ تو، از کارِ تو ۵

ای طَبیبِ عاشقان این جُملهٔ بیماری اَم
هست زان دو نرگسِ بیمارِ تو، بیمارِ تو ۶

ای دَمِ هشیاری‌‌‌‌اَم بی‌هوشِ هُشیاریِّ تو
ای دَمِ بی‌هوشی‌‌‌‌اَم هُشیارِ تو، هُشیارِ تو ۷

چَشمه‌ها بر دل بِجوشَد هر دَم از دریایِ تو
چَشمِ دل پَرَّکْ زَنِ اَنْوارِ تو، اَنْوارِ تو ۸

شَمسِ تبریزی که عالَم اندکِ اندک بُوَد
از عَطا و بَخششِ بسیارِ تو، بسیارِ تو ۹