غزل ۲۱۹۸ - جمله خشم از کبر خیزد، از تکبر پاک شو

جُمله خشم از کِبْر خیزد، از تکَبُّر پاک شو
گَر نخواهی کِبْر را، رو، بی‌تکَبُّر خاک شو ۱

خشم هرگز بَرنخیزد جُز زِ کِبْر و ما و من
هر دو را چون نَردبان زیر آر و بر اَفْلاک شو ۲

هر کجا تو خشم دیدی، کِبْر را در خشم جو
گَر خوشی با این دو مارت، خود بُرو ضَحّاک شو ۳

گَر زِ کِبْر و خشم بیزاری، بُرو کُنجی بِخُست
وَرْ زِ کِبْر و خشم دِلْشادی، بُرو غَمناک شو ۴

خشمِ سگساران رَها کن، خشمْ از شیران بِبین
خشم از شیران چو دیدی، سَر بِنِه، شیشاک شو ۵

لُقمهٔ شیرین که از وِیْ خشم انگیزد، مَخور
لُقمه از لَوْلاک گیر و بَندهٔ لَوْلاک شو ۶

رو تو قَصّابِ هوا شو، کِبْر و کین را خون بِریز
چند باشی خُفته زیرِ این دو سگ؟ چالاک شو ۷