شگفتی دیگر جزیره که کرگدن داشت

از آن کوه ملاح بگذشت خواست
سپهدار گفت این شتابت چراست ۱

بمان تا برین گنگ باز از شگفت
چه بینیم کان یاد باید گرفت ۲

بدو گفت ملاّح مفزای کار
که ایدر بود کرگدن بی شمار ۳

به بالای گاوی پر از خشم و شور
یکی جانور مه ز پیلان به زور ۴

سرو دارد از باز مردی فزون
سرش چون سنان تن چوز آهن ستون ۵

به زخم سرو کُه درآرد ز پای
زند پیل را بر رباید ز جای ۶

دلاور نبرد ایچ تیمار مرگ
میان بست بر جنگ و پیکار کرگ ۷

بدو گفت کام من این بُد ز بخت
که پیش آیدم روزی این رزم سخت ۸

کنون بور آهو تک کرگ دَن
کمان و کمین من و کرگدن ۹

نبد باکم از ببر و از اژدها
بدینسان ددی را چه باشد بها ۱۰

ز کشتی برون رفت بر زه کمان
یکی کرگدن دید کآمد دمان ۱۱

چو نیزه سرو راست کرده بدوی
همان گه خدنگی یل نامجوی ۱۲

بپیوست و ز آنسان در آهیخت زوش
که پیکان به ناخن بدو زه به گوش ۱۳

زبان و گلوگاه و یک نیمه تن
فرو دوخت با گردن کرگدن ۱۴

همه گنگ تا شب بدینسان بگشت
بیفکند از آن کرگدن سی و هشت ۱۵

به خنجر سروشان بیفکند و برد
بَر شاه مهراج و او را سپرد ۱۶

سپه پاک و مهراج گشتند شاد
بر او هر کسی آفرین کرد یاد ۱۷