در کاهلی گوید

بشنو از بارگاه مصطفوی
تا چه دانی ز نکتهٔ نبوی ۱

صفت کاهلان دین در راه
هست لفظ من استوی یوماه ۲

اسب کودن به غز و نیست دوان
ورنه چون خر نداردی پالان ۳

بر تن خود نه‌ای مغفّل بار
زانکه باشد سیاه بدکردار ۴

شرع ورزی نیاید از منبل
حق گزاری نیاید از کاهل ۵

آنکه او شرع را شود منقاد
نرود چون خران به راه عناد ۶

بندهٔ شرع باش تا برهی
ورنه گشتی به پیش دیو رهی ۷

مر ترا گر به سوی خانه برد
اشهب و ادهم زمانه برد ۸

خام و گم‌نام رفته از خانه
که بود جز جنین و افگانه ۹

گام زن همچو روز روشن باش
نه فسرده چو بام و روزن باش ۱۰

آب در گشتن است خوش چو گلاب
چو نگردد بگندد از تف و تاب ۱۱

دم به دم طوف کن به هر کویی
تا ببینی مگر نکورویی ۱۲

ور نکو گویی و نکو رایی
همچو اقبال باش هرجایی ۱۳

با همه خلق رای نیکو دار
خو نکودار و رای چون خو دار ۱۴

تنگ خویی نشان ادبیرست
خوی بد روبه و نکو شیرست ۱۵

خوی نیکو ترا چو شیر کند
خوی بد عالم از تو سیر کند ۱۶

نیست در خورد مر مرا دل و جان
یارب از هر دوام تو باز رهان ۱۷

چیست لذّت ز عمر با تکلیف
همه با هم رقیب و خصم و حریف ۱۸

زین همه خلق و زین همه بنیاد
بار تکلیف خویش بر تو نهاد ۱۹

گشت زین کاینات جمله خصوص
احسن‌الصوره مر ترا مخصوص ۲۰

گرد هزل و عبث چرا گردی
عمر خود در عبث هبا کردی ۲۱

که ترا غرهّ کرد بر دنیی
تا بدادی ز دست خود عقبی ۲۲

کار خود دیر و زود دریابی
لیک اکنون هنوز در خوابی ۲۳

غافلی زین زمانهٔ غدّار
از وجود زمانه دست بدار ۲۴

کین امانی نه پایدار بُوَد
حسرت‌افزای و عمر خوار بُوَد ۲۵

چون من و چون تو صد هزاران کشت
ناشده سرخ یک سر انگشت ۲۶

تو در این راه کودکی طفلی
نه شراب مروّقی ثفلی ۲۷

مرد راهی درآی و مردی کن
ورنه ره گیر و رو مه سردی کن ۲۸