فی ذمّ‌الطمع والحرص

دل خود را ز تاب و تابش طمع
تافته و تفته دار چون دل شمع ۱

کان فتیله که بر فروزندش
تا نشد تافته نسوزندش ۲

آن نباشد ولی که چون سرخاب
رود از بهر آبروی بر آب ۳

ولی آنست کو ز خود بجهد
پای بر آب روی خویش نهد ۴

ورنه او آب را هوا دارد
دل او بی‌کله قبا دارد ۵

گرچه خود را به آب بسپارد
مر هبا را هوا نگهدارد ۶

گر بدو نیک و مهر و کین باشد
هرچه جز دین حجاب دین باشد ۷

در ره دین تنت حجاب تو است
هستی تو برت نقاب تو است ۸

هستی خویش را ز ره برگیر
تا شوی بر نهاد هستی میر ۹

بیخودان را ز خود چه فایده است
عشق و مقصود خویش بیهده است ۱۰

بی‌خودی ملک لایزالی دان
ملکتی نسیه نیست حالی دان ۱۱

هرکه مقصود را طلب کار است
در رهِ صدق سخن بیکار است ۱۲

دل ز مقصود خویشتن برگیر
حکم را باش و کارت از سر گیر ۱۳

نشوی بر نهاد خود سالار
به نماز و به روزهٔ بسیار ۱۴

زانکه هرچند گرد برگردی
زین دو هر لحظه خواجه‌تر گردی ۱۵

گر همی لکهنت کند فربه
سیر خوردن ترا ز لکهن به ۱۶

صفت دوستان هرجایی
چیست جز تیرگی و رعنایی ۱۷

دوستان را رسد که در ره راز
تیره رایی کند برِ غمّاز ۱۸