اندر بیان حال صوفی و ستایش صوفیان فرماید علامة اصحاب التصوّف ان لایسأل ولا ینهر ولا یدّخر

تازه اندر بهار حق صوفیست
سرو بر جویبار حق صوفیست ۱

صورت سرو چیست زی عامه
راست قد تازه‌روی و خوش کامه ۲

صوفیانی که کاسه پردازند
چشم تحقیق را همه گازند ۳

مرد صوفی تصلّفی نبود
خود تصوّف تکلّفی نبود ۴

صوفیانی که اهل اسرارند
در دل نار و بر سر دارند ۵

صوفی آنست کز تمنّی و خواست
گشت بیزار و یک ره برخاست ۶

سه نشانست مرد صوفی را
خواه بصری و خواه کوفی را ۷

اوّل آن کو سؤال خود نکند
بد بُوَد خود سؤال بد نکند ۸

دوم آنک ار کسی ازو خواهد
ماحضر بدهدش که می‌شاید ۹

نکند باطل آن به منّ و اذی
که بیابد عوض به روز جزا ۱۰

سیوم آن کز جهان شود بیرون
نبود مدّخر ورا افزون ۱۱

ساز تجهیز او ز نیک و ز بد
هیچ‌گونه معدّ نباشد خود ۱۲

شادمانه بُوَد به گاه رحیل
نبود خوار همچو مرد معیل ۱۳

بود آزاد از آنچه بگریزد
وآنچه بدهند خلق نپذیرد ۱۴

هرچه باید ز کردگار جهان
خواهد و خلق ازو بُوَد به امان ۱۵

بُوَد از بند جاه و مال آزاد
رخ به سوی جهان بی‌فریاد ۱۶

همه بی‌خان و مان و بی زن و جفت
نه مقام نشست و معدن خفت ۱۷

همه بی بارنامه و دلشاد
همه کوتاه‌جامه و آزاد ۱۸