اندر رادی و حسن سیرت پادشاه

سال قحطی یکی به کسری گفت
کابر بر خلق شد به باران زُفت ۱

گفت کانبارخانه بگشادیم
ابر گر زفت گشت ما رادیم ۲

صبح‌وار از پی ضیا بدمیم
که نه ما در سخا ز ابر کمیم ۳

دیم ما هست اگر دم او نیست
نام ما هست اگر نم او نیست ۴

نم ابر ار ز خلق بگسسته است
دست ما را که در سخا بسته است ۵

نه فلک را به کام بگذاریم
پنج و چار و سه را بینباریم ۶

ابروار از برای ایشانیم
تا بر ایشان گهر برافشانیم ۷

ما سخی‌تر ز ابر و بارانیم
به گه قحط مُعطی نانیم ۸

گنج و انبار ما برای شماست
وین خزاین همه عطای شماست ۹

گرسنه مردمان و کسری سیر
سگ بُوَد این چنین امیر نه شیر ۱۰

روز پاداش ماه باید شاه
باز بهرام وقت بادافراه ۱۱

به تهوّر ز گور کور مجوش
به مدارا ز شیر شیر بدوش ۱۲

مر ترا آمده‌ست چون اشراف
شیر کشتن به خلق آهو ناف ۱۳

عدل را یار خویش کن رستی
ورنه پیمان و عهد بشکستی ۱۴

عدل ورز و به گرد ظلم مگرد
ظلم ازین مملکت برآرد گرد ۱۵

شاه عادل بُوَد به ملک اندر
نایب کردگار و پیغامبر ۱۶

باز ظالم بود ز آتش و دود
یار دجّال و نایب نمرود ۱۷