در راستی میان جور و عدل

از عقوبت سه حرف بیش مگیر
با و تا را ز دیو در مپذیر ۱

بر تن از راه رفق بر تن خصم
بشکن از روی خُلق گردن خصم ۲

روی خندان و عفو‌گستر باش
بخروش و به سرزنش مخراش ۳

ناصبوران چو خاک و چون بادند
صابران سال و ماه دلشادند ۴

کار آن پادشا گزیده بُوَد
که حکیم و زمانه دیده بُوَد ۵

فعل نیکان ملقّن نیکیست
همچو مطرب که باعث سیکیست ۶

فکرت آخرست اصل بنا
نظر اوّل است تخم زنا ۷

ماه را پیشه چرخ پیماییست
شاه را کار ملک پیراییست ۸

ملک آلوده مرگ بستاند
ملک پالوده جاودان ماند ۹

زر آلوده کم عیار بُوَد
زر پالوده پایدار بُوَد ۱۰

دین بی‌لطف شاخ بی‌بارست
ملک بی‌قهر گنج بی‌مارست ۱۱

ملک را قهر و لطف انبازست
ورنه همچون دهل پر آوازست ۱۲

پنجهٔ خصم تو غرورپرست
عِرق ایمان تو سرور پرست ۱۳

حصن دین است ملک خاصه چنین
باز جان و روان شاهی دین ۱۴