خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر از درد دل و ناتوانی در بیان غم خود میگوید و با اشاره به بیفایده بودن کاغذ و قلم، احساس ناامیدی و اندوه خود را بیان میکند.
متن حاوی مضامین عمیق عاطفی و اندوهآلود است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی دارد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
رباعی ۱۲۷ - دل کو که به نامه شرح غم آغازم
دل کو که به نامه شرح غم آغازم
یا جان ز درد با سخن پردازم ۱
از بیدلی و بیخبری کاغذ و کلک
میگیرم و میگریم و میاندازم ۲
یا جان ز درد با سخن پردازم ۱
از بیدلی و بیخبری کاغذ و کلک
میگیرم و میگریم و میاندازم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۶ - ای فاختهٔ مهر چون به تو درنگرم
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۸ - قصاب منی و در غمت میجوشم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
