غزل ۲۴۵۴ - عیش جهان پیسه بود گاه خوشی گاه بدی

عیشِ جهانْ پیسه بُوَد گاهْ خوشی گاهْ بَدی
عاشِقِ او شو که دَهَد مُلْکَتِ عیشِ اَبَدی ۱

چون که سپید است و سِیَه روز و شبِ عُمرِ همه
عُمرِ دِگَر جو که بُوَد ساده چو نورِ صَمَدی ۲

ای تو فرورفته به خَود گاهْ ازان گور و لَحَد
غافِل ازین لحظه که تو در لَحَدِ بودِ خودی ۳

دیدنِ روزی دِهِ تو رِزْقِ حَلال است تو را
گرم به دُکّانْ چه رَوی در پِیِ رِزْقِ عَدَدی؟ ۴

نادره طوطی که تویی کانِ شِکَر باطِنِ تو
نادره بُلبُل که تویی گُلْشَنی و لَعْل خَدی ۵

لیلی و مَجنونِ عَجَب هر دو به یک پوست دَرون
آیِنِه هر دو تویی لیک درونِ نَمَدی ۶

عالَمِ جانْ بَحْرِ صَفا صورت و قالَبْ کَفِ او
بَحْرِ صَفا را بِنِگَر چَنگ دَرین کَف چه زدی؟ ۷

هیچ قَراری نَبُوَد بر سَرِ دریا کَف را
زان که قَرارش نَدَهَد جُنبشِ موجِ مَدَدی ۸

زان که کَف از خُشک بُوَد لایِقِ دریا نَبُوَد
نیک به نیکی رَوَد و بَد بِرَوَد سویِ بَدی ۹

کَف هَمِگی آب شود یا به کِناری بِرَوَد
زان که دو رنگی نَبُوَد در دلِ بَحْرِ اَحَدی ۱۰

موج بَرآیَد زِ خود و در خود نَظّاره کُند
سَجده کُنان کِی خودِ من آه چه بیرون زِ حَدی ۱۱

جُمله جان‌هاست یکی وین همه عکسِ مَلِکی
دیده اَحْوَل بِگُشا خوش نِگَر اَرْ باخِرَدی ۱۲