غزل ۲۴۹۱ - جمع مکن تو برف را بر خود تا که نفسری

جمع مَکُن تو برف را بر خود تا که نَفْسُری
بَرفِ تو بِفْسُرانَدَت گَر تو تَنورِ آذری ۱

آن کِه نَجوشَد او به خود جوشِ تو را تَبَه کُند
وان که ندارد آذری نایَد ازو برادری ۲

فَربهی‌اَش به دستْ جو غِرِّه مَشو به پَشمِ او
آن سَر و سَبْلَتَش مَبین جانِ وِیْ است لاغَری ۳

گَر خوشی است این نَوا بَرجِه و گرم پیش آ
سَر تو چُنینْ چُنین مَکُن مَشْنو سُست و سَرسَری ۴