غزل ۲۵۶۸ - یک حمله و یک حمله، کامد شب و تاریکی

یک حَمله و یک حَمله، کامَد شب و تاریکی
چُستی کُن و تُرکی کُن، نی نَرمی و تاجیکی ۱

داریم سَری، کان سَرْ‌‌ بی‌تَن بِزیَد چون مَهْ
گَر گَردنِ ما دارد در عشقِ تو باریکی ۲

شاهیم نه سه روزه، لَعْلَیم نه پیروزه
عشقیم نه سَردَستی، مَستیمْ نه از سیکی ۳

من بَندهٔ خوبانم، هر چند بَدَم گویند
با زشتْ نیامیزم، هر چند کُند نیکی ۴

عُشّاق بَسی دارد، من از حَسَدِ ایشان
بیگانه هَمی‌باشم، از غایَتِ نزدیکی ۵

روپوش کُند او هم، با مَحرَم و نامَحرَم
گویند فُلان بَنده، گوید که عَجَب، کی، کی؟ ۶

طِفْلی‌‌ست سُخَن گفتن، مَردی‌‌ست خَمُش کردن
تو رُستَمِ چالاکی، نی کودکِ چالیکی ۷