غزل ۳۰ - جنت در بسته سازد مهر خاموشی ترا

جنت در بسته سازد مهر خاموشی ترا
چهره زرین می کند چون به، نمدپوشی ترا ۱

حلقه ی ذکر خدا گردد لب خاموش تو
گر شود توفیق از مردم فراموشی ترا ۲

خانه داری، در گذار سیل لنگر کردن است
می شود حصن سلامت، خانه بر دوشی ترا ۳

هوشمندی می برد بیرون ترا از آب و گل
می نماید صورت دیوار، بیهوشی ترا ۴

گوش اگر داری درین بستانسرا هر غنچه ای
می کند با صد زبان تلقین خاموشی ترا ۵

غافلی چون رشته کز سیمین بران روزگار
رنج باریک است حاصل از هم آغوشی ترا ۶

خنده چون مینای می کم کن که چون خالی شدی
می گذارد چرخ بر طاق فراموشی ترا ۷

آنچنان کز خار آتش را فزاید سرکشی
بیش شد رعنایی نفس از خشن پوشی ترا ۸

هوشیاری زنگ غفلت می برد صائب ز دل
دل سیه چون لاله می گردد ز می نوشی ترا ۹