غزل ۵۱ - نیست حاجت دیده بان حسن عتاب آلود را

نیست حاجت دیده بان حسن عتاب آلود را
دور باش از خود بود حسن حجاب آلود را ۱

پشت این تیغ سیه تاب است از دم تیزتر
کیست بیند خیره آن مژگان خواب آلود را ۲

نوش خالص را بود در چاشنی آماه نیش
لذت دیگر بود لطف عتاب آلود را ۳

در مذاقش شیشه ی خشک است آب زندگی
هر که بوسیده است لبهای شراب آلود را ۴

می چکد آب (از) خط ریحان آن آتش عذار
گر چه باران نیست ابر آفتاب آلود را ۵

تن به اقرار گناه کرده ده، آسوده شو
چند گویی عذرهای اضطراب آلود را ۶

پرده ی غفلت شود از خوابگاه نرم بیش
کی کند بیدار دامن پای خواب آلود را ۷

راه ناهموار را سوهان بود آهستگی
پا به سنگ آید ز همواری شتاب آلود را ۸

می کند کوته زبان لاف را روشندلی
کم بود پرتو چراغ ماهتاب آلود را ۹

دیده پاک است صائب شرط ارباب نظر
چند بر مصحف نهی دست شراب آلود را؟ ۱۰