غزل ۵۲ - از عذار او بپوشان دیده امید را

از عذار او بپوشان دیده امید را
تکمه از شبنم مکن پیراهن خورشید را ۱

در بهشت عافیت افتادم از بی حاصلی
شد حصاری بی بری از سنگ طفلان بید را ۲

نور معنی می درخشد از جبین لفظ من
بال خفاشی چه ستاری کند خورشید را ۳

جام را بهر تنک ظرفان به دور انداخته است
هیچ حقی نیست بر دریاکشان جمشید را ۴

چون دل شب می زنم صائب بر آهنگ فغان
می کشانم بر زمین از آسمان ناهید را ۵