غزل ۵۳ - ناله من می زند ناخن به دل ناهید را

ناله من می زند ناخن به دل ناهید را
گریه من تازه رو دارد گل خورشید را ۱

خط آزادی است از اهل طمع، بی حاصلی
عقده پیوند در دل نیست سرو و بید را ۲

نام شاهان از اثر در دور می باشد مدام
جام می دارد بلند، آوازه جمشید را ۳

کوکب اقبال و دولت شوخ چشم افتاده است
مشرق دیگر بود هر صبحدم خورشید را ۴

دوربینی کز مآل شادمانی آگه است
تیغ زهرآلود می داند هلال عید را ۵