غزل ۵۷ - کم نسازد جام می زنگ دل افگار را

کم نسازد جام می زنگ دل افگار را
داس صیقل ندرود این سبزه زنگار را ۱

در میان دارد دل تنگ مرا سرگشتگی
بر سر این نقطه جولان است این پرگار را ۲

دردسر خواهی کشیدن از هجوم بلبلان
جلوه گاه گل مکن آن گوشه دستار را ۳

در دیار ما که کفر و دین ز یک سر رشته اند
سبحه در آغوش گیرد رشته زنار را ۴

از نظر بازی به مژگان سخن پرداز او
آنچنان گشتم که می فهمم زبان مار را! ۵

کار خامان می توان از پخته گویی ساختن
گرمی آتش کند کوته، زبان خار را ۶

به که طفل اشک خود را رخصت بازی دهم
چند دارم در گره این اختر سیار را ۷

بر حریفان چون گوارا نیست صائب طرز تو
به که بفرستی به ایران نسخه اشعار را ۸