غزل ۷۶ - عشق کو تا چاک سازم جامه ناموس را

عشق کو تا چاک سازم جامه ناموس را
پیش زهاد افکنم این خرقه سالوس را ۱

هیچ کس از رشته کارم سری بیرون نبرد
نبض من بند زبان گردید جالینوس را ۲

از خودآرایان نمی باید بصیرت چشم داشت
عیب پیش پا نیاید در نظر طاوس را ۳

حرف دعوی در میان باطلان دارد رواج
هست در بتخانه گلبانگ دگر ناقوس را ۴

هر چه ماند از تو بر جا، حاصلش باشد دریغ
چند خواهی جمع کرد این مایه افسوس را ۵

ظلم می سازد زبان عیب جویان را دراز
عدل مهر خامشی بر لب زند جاسوس را ۶

زخم از مرهم گواراتر بود بر عارفان
رخنه در زندان بود از نقش به، محبوس را ۷

می کند در پرده ناموس، حسن ایجاد عشق
شمع چون پروانه در رقص آورد فانوس را ۸

بر سر گنج است صائب پای من، تا کرده ام
چون صدف گنجینه گوهر، کف افسوس را ۹