غزل ۷۷ - پرده دار حرف دعوی کن لب خاموش را

پرده دار حرف دعوی کن لب خاموش را
از دبستان بر میاور طفل بازیگوش را ۱

مور بر خوان سلیمان خون خود را می خورد
خرمن گل مایه حسرت بود آغوش را ۲

نیست بر بالای دست خاکساری هیچ دست
خشت خم می نوشد اول، باده سرجوش را ۳

باغبان گل را کند سیراب از بهر گلاب
ساقی از می بهر بردن می فزاید هوش را ۴

جز پشیمانی سخن چینی ندارد حاصلی
حلقه بیرون در کن در مجالس گوش را ۵

مستی و مخموری عالم به هم آمیخته است
دور باش نیش در دنبال باشد نوش را ۶

این زمان در زیر بار کوه منت می روم
من که می دزدیدم از دست نوازش دوش را ۷

گرد آن چاه زنخدان در زمان خط مگرد
بیشتر باشد خطر از چاهها خس پوش را ۸

بر سر بی مغز، صائب کسوت پشمین منه
از سر خوان تهی بردار این سرپوش را ۹