غزل ۸۸ - حسن چون آرد به جنگ دل سپاه خویش را

حسن چون آرد به جنگ دل سپاه خویش را
بشکند بهر شگون اول کلاه خویش را ۱

سوختم، چند از حجاب عشق دارم زیر لب
چون الف در بسم پنهان مد آه خویش را؟ ۲

تا کی از تر دامنی در پرده باشی چون حباب؟
می توان کردن به آهی پاک، راه خویش را ۳

می برد غم ره به سر وقت دل ما بی دلیل
ابر نیسان می شناسد خانه خواه خویش را ۴

تا قد موزون او را در خرام ناز دید
کبک از حیرت فرامش کرد راه خویش را ۵

رو نمی آرد به مهر و ماه تا آیینه هست
می شناسد یار ما قدر نگاه خویش را ۶

رهروی کز راه و رسم دردمندی آگه است
گرد سر چون کعبه گردد سنگ راه خویش را ۷

هر که نیش منت از ارباب همت خورده است
به شمارد از گل مردم گیاه خویش را ۸

این جواب آن غزل صائب که اهلی گفته است
بر فلک هر شب رسانم برق آه خویش را ۹