غزل ۹۴ - از سیه بختی نگردد دیده گریان برق را

از سیه بختی نگردد دیده گریان برق را
می شود ز ابر سیه آیینه رخشان برق را ۱

پرده ناموس نتواند حجاب عشق شد
ابر چون پنهان کند در زیر دامان برق را؟ ۲

چرب نرمی می کند خصم سبکسر را دلیر
می شود سنگ فسان ابر بهاران برق را ۳

عاشقان را کثرت اغیار سد راه نیست
جوش خار و خس نسازد تنگ میدان برق را ۴

می تواند سوز دل را گریه هم تخفیف داد
آب بر آتش زند گر ابر و باران برق را ۵

خار و خس را موی آتش دیده کردن سهل نیست
پیچ و خم باشد به جا در رشته جان برق را ۶

نیست از بخت سیه دل های روشن را ملال
هست در ابر ترشرو چهره خندان برق را ۷

می کند گل، حسن شوخ از پرده شرم و حیا
تیغ بازیهاست در ابر بهاران برق را ۸

ای که پرسی چیست حال دل ترا در چنگ عشق
گوی مومین چون بود در پیش چوگان برق را؟ ۹

حسن را پروای عاجز نالی عشاق نیست
دل نمی سوزد به فریاد نیستان برق را ۱۰

می نماید خویش را از زیر چادر حسن شوخ
ابر نتواند شدن مانع ز جولان برق را ۱۱

برگرفت از لب مرا مهر خموشی راز عشق
ابر صائب چون تواند کرد پنهان برق را؟ ۱۲