غزل ۱۱۰ - بی کسی کی خوار سازد زاده اقبال را؟

بی کسی کی خوار سازد زاده اقبال را؟
شهپر سیمرغ می گردد مگس ران زال را ۱

با تهی چشمان چه سازد نعمت روی زمین؟
سیری از خرمن نباشد دیده غربال را ۲

می توانی در دو عالم نوبت شاهی زدن
صرف در تسخیر دلها گر کنی اقبال را ۳

گفتگوی خامشان را ترجمان در کار نیست
لال می فهمد به آسانی زبان لال را ۴

پیچ و تاب عشق را از دل زدودن مشکل است
کی به افشاندن توان بی نقش کردن بال را ۵

می توان ز افتادگی بردن به ساق عرش راه
دولت پابوس روزی می شود خلخال را ۶

مار از نزدیکی گنج اژدهایی می شود
از برای جاه می جویند مردم مال را ۷

ساده لوحانی که محو حسن بی رنگی شدند
ابجد مشق جنون دانند خط و خال را ۸

ساغر ناکامی از خود آب برمی آورد
تشنگی سیراب می سازد گل تبخال را ۹

می شود ناطق کمربند از میان نازکت
ساق سیمین تو خامش می کند خلخال را ۱۰

رنج باریک تو صائب از دل پرآرزوست
دور کن این عنکبوت رشته آمال را ۱۱